نقش اسپانیا در جنگ جهانی دوم

اسپانیای ملی‌گرای فرانکو در جنگ جهانی دوم بی‌طرف ماند، اما با دولت های محور همکاری های غیر مستقیمی داشت. پس از پایان جنگ داخلی اسپانیا در سال 1939، رژیم فرانکو سیاست بیطرفی را در جنگ جهانی دوم پیش گرفت.

روابط با دولت های محور:

فرانکو در اکتبر 1940 یعنی پس از سقوط فرانسه به دست نازی‌ها در شهر هندای فرانسه ملاقاتی با آدولف هیتلر (رهبر آلمان نازی) داشت و برای پیوستن اسپانیا به متحدین، شروطی اعلام کرد از جمله کنترل کامل جبل‌الطارق بدست اسپانیا.

همین شروط ها باعث شد که این مذاکرات به نتیجه نرسد اما با وجود همه اینها اسپانیا از کمک به متحدین دست نکشید زیرا بدنبال جبران کمک های نیرو هوایی آلمان (لوفت‌وافه) در جنگ داخلی اسپانیا (1936-1939) بود.

در سال 1941 یعنی در پس از عملیات بارباروسای آلمان نازی علیه اتحاد جماهیر شوروی و شروع محاصره شهر استالینگراد، اسپانیا کمک هایی به آلمان فرستاد از جمله ارتش آبی.

ارتش آبی داوطلب های اسپانیایی بودند که در طول محاصره شهر استالینگراد در جبهه شرقی به آلمان کمک کردند. ارتش آبی 18 الی 48 هزار سرباز داشت که 1300 نفر آنها همگی در میدان سرخ استالینگراد توسط ارتش سرخ کشته شدند.

اقدامات دیگر اسپانیا:

فرانکو نیروهایی را در پیرنه مستقر کرد تا از اشغال احتمالی شبه جزیره ایبریا توسط آلمان جلوگیری کند و این اقدام نشان دهنده تردید و احتیاط فرانکو در برابر نیت های واقعی هیتلر بود

یکی از دلایل اصلی عدم ورود مستقیم اسپانیا به جنگ، وابستگی شدید اقتصادی به واردات از ایالات متحده آمریکا بود. فرانکو نمی‌خواست با ورود به این جنگ، این منابع حیاتی را از دست بدهد.

در کل ژنرال فرانسیسکو فرانکو با حفظ تعادل میان منابع داخلی، فشار خارجی و وابستگی اقتصادی، توانست کشور را از ورود مستقیم به جنگ دور نگه دارد.

_{سربازان ارتش آبی در جبهه شرقی}