ویتک 1942 – در بهار سال ۱۹۴۲، در حوالی شهر همدان، تولهخرسی قهوهای به دنیا آمد که سرنوشتش با یکی از بزرگترین جنگهای تاریخ بشر گره خورد. مادر این تولهخرس توسط شکارچیان کشته شد و او تنها و بیپناه در کوهستان باقی ماند. کمی بعد، گروهی از سربازان لهستانی که در مسیر مهاجرت از اتحاد جماهیر شوروی به ایران بودند، با این تولهخرس روبهرو شدند. یکی از پناهجویان غیرنظامی، دختری ۱۸ ساله به نام ایرنا بوکیِویچ، به توله علاقهمند شد و ستوان آناطول تارنوویتسکی را ترغیب کرد تا او را از یک پسر چوپان در قبال چند قوطی کنسرو خریداری کند.
ویتک در اردوگاه پناه جویان لهستانی!
خرس کوچک ابتدا در اردوگاه پناهجویان لهستانی در نزدیکی تهران نگهداری شد و سپس در ماه اوت همان سال، به واحد دوم حملونقل ارتش لهستان اهدا شد. سربازان نام «ویتِک» (Wojtek) را برای او انتخاب کردند؛ واژهای لهستانی بهمعنای «جنگجوی خندان». ویتک بهسرعت با محیط نظامی خو گرفت. او با سربازان کشتی میگرفت، صبحها قهوه مینوشید، گاهی سیگار میکشید یا میخورد، و از بطریهای خالی ودکا شیرعسلی مینوشید. آبجو نیز به نوشیدنی محبوبش تبدیل شد. ( این موارد در دفتر رسمی ارتش لهستان ثبت شده است ) شبها کنار سربازان میخوابید تا آنها را گرم نگه دارد.
با آغاز عملیات نظامی ارتش لهستان در خاورمیانه، ویتک همراه واحدش به عراق، سوریه و فلسطین منتقل شد. در سال ۱۹۴۳، هنگامی که نیروهای لهستانی قصد عزیمت به ایتالیا را داشتند، قوانین بندر اسکندریه اجازهی ورود حیوانات به کشتی را نمیداد. برای حل این مشکل، فرماندهان واحد تصمیم گرفتند ویتک را بهطور رسمی بهعنوان سرباز ثبت کنند. او درجهی «سرباز» گرفت، یونیفورم پوشید و در لیست رسمی ارتش قرار گرفت. این اقدام نهتنها قانونی بود، بلکه باعث شد ویتک بتواند همراه نیروها به اروپا سفر کند.
در نبرد مونته کاسینو در سال ۱۹۴۴، یکی از سختترین و خونینترین نبردهای جنگ جهانی دوم، ویتک نقش فعالی ایفا کرد. او جعبههای مهمات و خمپاره را مانند دیگر سربازان حمل میکرد، بدون اینکه حتی یکبار آنها را بیندازد. رفتار او چنان منظم و هماهنگ با سربازان بود که فرماندهان تصمیم گرفتند نماد رسمی گروهان ۲۲ پشتیبانی توپخانه را به شکل خرسی طراحی کنند که خمپارهای را حمل میکند.
پس از پایان جنگ، ویتک همراه نیروهای لهستانی به اسکاتلند منتقل شد. با انحلال واحد نظامی، او به باغوحش ادینبرو سپرده شد. در آنجا، به چهرهای محبوب تبدیل شد؛ روزنامهنگاران، سربازان سابق و مردم محلی به دیدنش میآمدند، برایش سیگار میانداختند و با او عکس میگرفتند. ویتک تا پایان عمرش در باغوحش زندگی کرد و در ۲ دسامبر ۱۹۶۳، در سن ۲۱ سالگی درگذشت.
امروز، ویتک نهتنها نماد وفاداری و شجاعت، بلکه یادآور پیوندی انسانی میان طبیعت و جنگ در لهستان است و از او به عنوان یک قهرمان جنگی یاد میشود. داستانی واقعی از خرسی ایرانی که در قلب نبردهای جهانی، کنار انسانها ایستاد و به اسطورهای فراموشنشدنی تبدیل شد. ( از این خرس تندیس ها و نماد هایی در موزه های ایتالیا ، ایرلند ، لهستان ، انگلیس وجود دارد)
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟