محسن پزشکپور یکی از چهرههای شناختهشدهی جریان ملیگرایی افراطی در تاریخ معاصر ایران است. او در سال ۱۳۰۴ خورشیدی در تهران به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته حقوق به پایان رساند. پزشکپور بیشتر بهعنوان بنیانگذار و رهبر حزب پانایرانیست شناخته میشود؛ حزبی با گرایشهای ملیگرایانه، که هدف اصلی آن حفظ تمامیت ارضی ایران، مقابله با تجزیهطلبی، و بازگشت به هویت ایرانی-باستانی بود.
محسن پزشک پور در دوران جوانی تحت تأثیر ایدههای ناسیونالیستی و اندیشههای ایرانگرایانه قرار گرفت و از همان ابتدا، محسن پزشک پور دغدغهی استقلال و یکپارچگی سرزمین ایران را در برابر تهدیدهای داخلی و خارجی داشت. محسن پزشک پور حزب پانایرانیست را در دههی ۱۳۲۰ تأسیس کرد، که بعدها در دهه ۱۳۴۰ در صحنه سیاسی کشور بهویژه در مجلس شورای ملی حضور پررنگتری یافت. خود محسن پزشک پور چند دوره نماینده مجلس بود و نطقهایش معمولاً رنگوبوی تند ملیگرایانه و ضدبیگانه داشت.
از دیدگاه پزشکپور، ملت ایران باید در برابر نفوذ استعمارگران، تجزیهطلبان قومی، و دولتهای خارجی هوشیار باشد.
محسن پزشک پور و فدرالیسم
محسن پزشک پور با هرگونه فدرالیسم، خودمختاری قومی، یا حتی رسمیت یافتن زبانهای غیرفارسی در سطح ملی مخالف بود و آنها را تهدیدی برای وحدت ملی ایران میدانست.
در عین حال، محسن پزشکپور یک ناسیونالیست سکولار بود و اعتقاد داشت که نهادهای دینی نباید در اداره دولت نقش مستقیم داشته باشند. گرچه در جریان انقلاب ۱۳۵۷، برخلاف برخی نیروهای ملیگرا که به صف انقلابیون پیوستند، او بهشدت نسبت به آینده جمهوری اسلامی بدبین بود و به همین دلیل، پس از انقلاب، حزب پانایرانیست از فعالیتهای علنی بازماند و پزشکپور نیز به حاشیه رانده شد.
او سالها در سکوت و انزوا زیست و سرانجام در سال ۱۳۸۹ درگذشت. با اینکه فعالیتهایش همواره محل بحث و گاهی نقد بوده، اما نام او همچنان در تاریخ سیاسی معاصر ایران بهعنوان یکی از نمادهای ناسیونالیسم افراطی و وحدتطلبی شناخته میشود.
محسن پزشک پور
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟